W projekcie uczestniczyły dwie organizacje: Stowarzyszenie Ad Astra z Polski oraz No Encalço de Ideias – Associação z Portugalii. Wierzymy, że coraz więcej Europejczyków dostrzega wagę problemów klimatycznych, a ponieważ większość dorosłych osób znajduje się poza systemem formalnej edukacji, organizacje takie jak nasze — silnie zakorzenione lokalnie i cieszące się zaufaniem mieszkańców — mają do odegrania szczególną rolę w edukowaniu, informowaniu i angażowaniu społeczności. W skrócie: artyści są przyzwyczajeni do pracy z publicznością, a dzięki lepszemu zrozumieniu zmian klimatycznych mogą stać się bardziej aktywni i partycypacyjni w reagowaniu na te wyzwania.
Projekt opierał się na silnym osobistym zaangażowaniu i odpowiedzialności uczestników. Podczas warsztatów i działań artystycznych pracowali oni razem bardzo intensywnie, często poświęcając swój wolny czas, wieczory i weekendy, a w wielu przypadkach nawet korzystając z urlopu w swoich miejscach pracy, aby móc wziąć udział w zajęciach. Taki poziom zaangażowania stworzył silne poczucie wspólnej odpowiedzialności, zaufania i wspólnoty, a także znacząco pogłębił proces uczenia się.
W 2024 roku, pierwszym roku realizacji projektu, obie organizacje partnerskie bezpośrednio doświadczyły skutków zmian klimatycznych oraz klęsk żywiołowych. Pożary w Portugalii oraz powódź w Nysie w Polsce wymusiły zupełnie nowe spojrzenie na kwestie środowiskowe — nawet wśród osób, które wcześniej były sceptycznie nastawione do europejskiej polityki zielonej. Wydarzenia te uczyniły wyzwania klimatyczne namacalnymi i osobistymi, przenosząc dyskusję z poziomu abstrakcyjnych idei do realnego doświadczenia. Coraz więcej uczestników zaczęło rozumieć, jak kluczowa jest ochrona środowiska dla codziennego życia, lokalnych społeczności i przyszłych pokoleń.
Uczestnicy z Portugalii wyrażali dużą dumę ze swojej małej ojczyzny, w szczególności z pięknych dolin Douro, które są nie tylko miejscem życia i pracy, ale również istotnym elementem ich tożsamości kulturowej. Podobnie silne przywiązanie do miejsca można zaobserwować wśród członków polskiej organizacji i w ich lokalnym otoczeniu. Ta emocjonalna więź z najbliższym środowiskiem stała się silną motywacją do podejmowania odpowiedzialnych i zrównoważonych działań.
Zaangażowanie widzów podczas spektakli dodatkowo potwierdziło aktualność i znaczenie przesłania projektu. Odbiorcy otwarcie wyrażali zgodę z jego ideami i wartościami, często podzielając refleksje podobne do tych, które pojawiały się wśród uczestników: co możemy zrobić — to tylko kropla w morzu, ale morze składa się z kropli. Projekt podkreślał, że realna zmiana zaczyna się od małych, codziennych wyborów: korzystania ze szklanych butelek zamiast plastikowych, wyboru komunikacji cyfrowej zamiast drukowania, ograniczania marnowania żywności, korzystania z krótkich łańcuchów dostaw — najlepiej od lokalnych producentów — oraz, co najważniejsze, budowania przekonania, że troska o środowisko jest naszą wspólną odpowiedzialnością. Mamy tylko jedną planetę i musimy chronić ją ze wszystkich sił.
Refleksje te bezpośrednio wpłynęły na obszary działalności partnerów — pracę artystyczną i edukacyjną. Projekt zakwestionował powszechne przekonanie, że piękna scenografia musi być kosztowna lub że wysokość budżetu świadczy o jakości przedsięwzięcia artystycznego. Zamiast tego uczestnicy poprzez praktykę nauczyli się, że kreatywność, odpowiedzialność i współpraca mogą prowadzić do silnych i wartościowych efektów artystycznych przy wykorzystaniu prostych, ponownie używanych i lokalnie dostępnych materiałów.
Podsumowując, projekt pokazał, że zrównoważony rozwój nie jest pojęciem abstrakcyjnym, lecz praktycznym, codziennym procesem. Dzięki wspólnej pracy, eksperymentowaniu i refleksji uczestnicy rozwinęli konkretne umiejętności, nawyki i postawy, które mogą być wykorzystywane także poza samym projektem. Doświadczenie Green Arts stało się wspólną drogą uczenia się, potwierdzając, że działając razem — krok po kroku, wybór po wyborze — można doprowadzić do realnej i trwałej zmiany.
Dodaj komentarz